प्रवचने-श्रीब्रह्मचैतन्य महाराज
२० मे
भगवंताच्या स्मृतीत प्रपंच करावा.
सर्व दुःखाचे मूळ । भगवंतापासून झालो दूर ॥
रामावाचून प्रपंचात नाही सुख । कारण प्रपंच मूर्तिमंत आहे दुःख ॥
कोळशाने हात काळा झाला । त्याने दुःखी कष्टी झाला ।
ज्याचा जो धर्म तो त्याने पाळला । आपण मात्र नाही ओळखला ।
तैसा प्रपंच दुःखाचा झाला । भगवंतावाचून वाया गेला ॥
जगातील ऐश्वर्य, मानाची प्राप्ति । रामरायाविण समाधान न देती ॥
जे जे वैभव जगती । ते ते आले हाती ॥
वाया सर्व जाते । हाती न येता रघुपति ॥
परमात्म्याचे विस्मरण । हेच बीज जाणावे मूळ कारण ॥
काळजी, चिंता, अहंकार । भिती, तळमळ फार । हा झाला त्याचाच विस्तार ॥
तात्पर्य, कडू बी पेरले । त्याचे गोड फळ नाही आले ॥
काळजी आणि भिती । भगवंताच्या विस्मृतीत जन्मती ॥
म्हणून प्रपंचातील लाभ आणि हानि । परमात्म्याला दूरच करतील दोन्ही ॥
व्यवहार, सद्वासना, सदाचरण । लौकिक, संतति, संपत्ति, शास्त्राचे मनन ।
सर्व काही वाटे रामाविण शून्य ॥ संतति, संपत्ति, लौकिकाची प्राप्ति ।
सर्व वैभव जरी आले हाती । तरी रामाविण आहे फजिती ॥
प्रपंची ठेवता दक्षता । न विसंबे रघुनाथा । तोच प्रपंची सुखी जाणा ॥
प्रपंच करावा सर्वांनी जपून । पण रामाचे स्मरण राखून ॥
सर्वस्वी व्हावे भगवंताचे । मी-माझे सोडोनि साचे ॥
भगवंताचे होऊन राहणे । याहून दुजे काही न करणे ॥
'मी कर्ता नव्हे' जाणून करी कर्म । त्याला बाधेना कलीचा मार्ग ॥
दुष्ट अभिमानाला न पडावे बळी । त्याचा मालक होईल कलि ॥
कलि जेथे शिरला । त्याने राम दूर केला ॥
भगवंताचे स्मरण सांभाळून । कोणताही करावा व्यवसाय जपून ।
हेच प्रापंचिकास मुख्य साधन ॥
कर्ता मी नव्हे, कर्ता राम । ही मनात जाणूनखूण । करावा व्यवहार जतन ॥
रामापरते हित । मानी त्याचा होई घात ॥
जोवर 'कर्ता मी' हे ध्यानी । तोवर मन न लागेल राघवचरणी ॥
मीपण टाकावा, अभिमान सोडावा ।
सुख येईल त्याचे मागे हा विश्वास बाळगावा ॥
ज्याने केले सर्वच रामास अर्पण । तेथे मीपणास नाही ठाव ठिकाण ॥
पापाचे न व्हावे आपण धनी । कर्ता राम जाणून मनी ॥
रामसेवेपरते हित । सत्य सत्य नाही या जगात ॥
म्हणून रामास व्हावे अनन्य शरण । दुःख दूर व्हावयास मुख्य साधन ॥
मनाने होऊन जावे भगवंताचे । त्याने खास केले सार्थक जन्माचे ॥
म्हणून त्याचे भाग्य थोर जाणा । ज्याने जोडला रामराणा ॥
ज्याने देह केला रामास अर्पण । धन्य धन्य त्याचे जीवन ॥
१४१. अखंड असावे भगवंताचे स्मरण । तो दूर करील दुःखाचे कारण ॥
खाली २० मेचे श्री ब्रह्मचैतन्य महाराजांचे प्रवचन सुलभ मराठीत, इंग्रजी अनुवादासह, आणि एक संक्षिप्त सारांशासह दिले आहे:
🌸 २० मे – भगवंताच्या स्मृतीत प्रपंच करावा
May 20 – Worldly life should be lived in remembrance of God
📜 प्रवचन – मूळ मराठी आणि इंग्रजी रूपांतरण
"दुःखाचे मूळ कारण – स्मरणांतून गेला रघुनंदन"
“The root cause of sorrow – forgetting Lord Rama.”
"रामावाचून प्रपंचात नाही सुख; प्रपंच हे दुःखमूर्तीच आहे."
Without Rama, there is no real happiness in worldly life; the world is essentially full of sorrow.
"जगातील वैभव, मान, संपत्ती — रामाशिवाय समाधान देत नाही."
Wealth, fame, status — none provide contentment without Rama.
"काळजी, चिंता, अहंकार — हे सर्व भगवंताच्या विस्मरणामुळे निर्माण होतात."
Worry, ego, fear — they all arise from forgetting God.
"जसे कडू बी पेरले तर गोड फळ येत नाही, तसेच भगवंतावाचून प्रपंच वाया जातो."
Like bitter seeds cannot yield sweet fruit, worldly life without God ends in ruin.
"प्रपंच करावा जपून, पण रामाचे स्मरण राखून."
Engage in worldly duties carefully, but retain remembrance of Rama always.
"मी कर्ता नव्हे, कर्ता राम" ही भावना ठेवूनच व्यवहार करावा.
Maintain the awareness: “I am not the doer; Rama is the true doer.”
"जो ‘कर्ता मी’ असे समजतो, त्याचे मन रामचरणी लागत नाही."
One who believes himself to be the doer cannot attach his mind to God.
"सुख येईल त्याच्या मागे हा विश्वास ठेवा; अभिमान टाका."
Have faith that happiness follows God; drop pride and ego.
"भगवंतास अनन्य शरण जा – हेच दुःख दूर करण्याचे मुख्य साधन."
Seek exclusive refuge in God – this is the main remedy for sorrow.
"ज्याने देह, मन, जीवन रामास अर्पण केले – त्याचे जीवन खरे धन्य."
Blessed is he who offers his body and life to Rama.
🪔 १४१.
"अखंड असावे भगवंताचे स्मरण; तो दूर करील दुःखाचे कारण."
“Let there be unbroken remembrance of God; He alone will remove the cause of sorrow.”
📚 सारांश | Summary
✅ मराठीत (Marathi):
या दिवशी श्री महाराज सांगतात की, सर्व दुःखाचे मूळ कारण भगवंताचे विस्मरण आहे.
जगातील वैभव, सुख, संपत्ती — काहीही मिळाले तरी रामाशिवाय ते व्यर्थच आहे.
आपण ‘मी कर्ता आहे’ असे समजतो, हे अहंकार दुःखाचे बीज आहे.
त्याऐवजी, रामच कर्ता आहे ही भावना ठेवून व्यवहार करावा.
प्रपंच टाळू नये, पण तो करताना भगवंताची आठवण अखंड ठेवावी.
यामुळे प्रपंचही योग्य मार्गाने होतो आणि आत्मशांतीही मिळते.
चिंता, भीती, अहंकार – हे सगळे रामाच्या विस्मरणातून येते.
म्हणूनच, रामाचे अखंड स्मरण हेच सुख आणि शांतीसाठी मुख्य साधन आहे.
‘मीपण’ टाकून, प्रपंचामध्येही भगवंताचेच होऊन राहा — हेच खरे जीवनसार्थक.
✅ In English:
On this day, Maharaj teaches that forgetting God is the root of all sorrow.
All worldly pleasures — wealth, fame, or family — are meaningless without Rama.
When we believe "I am the doer", we fall into ego and suffering.
Instead, we must believe, "Rama is the doer", and act with that surrender.
Do not abandon worldly duties, but perform them with constant remembrance of God.
That remembrance purifies the mind and makes even worldly life spiritual.
Worry, fear, and ego all stem from forgetting God, not from external circumstances.
Therefore, unceasing remembrance (smaraṇ) of God is the best remedy for all suffering.
True happiness comes when the mind, body, and life are offered to Rama.
No comments:
Post a Comment